www.pixagogo.be/wereldreiziger

Meer foto's op www.pixagogo.be/wereldreiziger

Promised

Af en toe een berichtje, want anders verdwijnt mijn blog - in oktober in mijn vrije weken ben ik het een en ander van plan.

After reflections II - all those people ...

Leuke mensen ontmoet ? Ja, natuurlijk ... bij hopen !

PERU
Jean-Paul in Lima : redder in nood voor verdwaalde mensen, zeer behulpzaam en een heerlijke kalmtebron in een no-worry-sfeer voor nog niet-werkafgekickte reizigers die net aan hun reis beginnen. Geen twee vragen tegelijkertijd. Komt uit Deinze en woont al een hele tijd in Barranco (Lima). Je moet het maar doen tenslotte !!
Max : zeer aantrekkelijke chauffeur die voor JP werkt. Heel sympathiek, geïnteresseerd en ja, jammer dat het nog voor dag en dauw was en mijn Spaans niet wat beter was ...
Nancy : een gezonde Vlaamse zeventigster, uit Kapellen, met twee reisgenoten. Na een paar uur ontdekt dat dat een van de mensen is met wie mijn moeder iedere woensdag in Kalmthout bridget ... toevalig of niet.
Straatjongetjes in Cuzco met wie ik een leuke babbel had, die mij na een halve dag weer wisten te vinden en van wie ik, na een interne gewetensgevecht, dan toch 10 ansichtkaarten kocht.
Family man in Ollayantambo die per se een foto met mij wilde. Ik stak dan ook anderhalf hoofd boven iedereen uit.

SANTIAGO DE CHILE
Juan Luis : zakenman uit Santiago die mijn vlucht Lima-Santiago zeer aangenaam heeft gemaakt en mij in drie uur Chili in Zuid-Amerika leerde kennen. Iemand die ontzettend van zijn land en familie hield en apetrots was. Ik moet hem dringend een mail sturen ...
Nieuw-Zeelands echtpaar op trendy terras dat me warm maakten voor hun land. Ook zij verschrikkelijk enthousiast over hun eigen land.
Amerikaan in jeugdherberg die twee dagen heeft getwijfeld of hij mijn pesos wilde kopen en het toen toch niet deed (waarde 10 $). Was vast heel lang op reis.

PAASEILAND
Werner uit een Duitse industriestad. Gelukkig, niet de hele tijd blok aan been. Samen eerste dag deel van het eiland verkend, en tweede dag georganiseerde toer gedaan. Zonsondergang met Japanner en wijn. Heeft al een mail gestuurd die ik nog niet heb beantwoord.
Helen uit Engeland met Cockney accent die langer dan drie dagen bleef en daar ook naar leefde. Was mijn kamergenoot en ik zag haar vooral slapend terwijl ik mijn bed uitging. Voor haar trouwens idem dito, denk ik. Alleen ging zij er dan in.

NIEUW-ZEELAND
Annika uit Duitsland : stevige veertiger (hmmm) die op haar gemakje/eentje reisde en 's nachts zeer hard snurkte. Die deed alsof de vijfpersoonskamer in Christchurch voor haar alleen was en woedend was toen mijn wekker afging toen ik onder de douche stond. Die helemaal perplex stond (of lag) toen ik haar scheldpartij in het Duits beantwoordde ... (tijdens reizen laat ik Duitsers vaak in het ongewisse over mijn Duits)
De Brusselse Ann die mij daar de laatste dag bewonderend verslag van uit bracht.
Roger die ik iets beter leerde kennen en die toch wel zijn titel als advocaat niet altijd waard was ... een doetje voor zijn vriendin ... dank zij hem leerde ik toaal onbelangrijke dingen kennen, dus een andere hoek van NZ. Maar hij was het ook die mij heel veel liet zien, geduldig stopte voor foto's en mij veilig en wel in Christchurch afleverde.
Zijn vriendin Christina : een gefrustreerde Nieuw-Zeelandse die geen seconde haar mond hield (op mijn vraag of 10 NZ$ haar geen halfuur zou kunnen laten zwijgen, antwoordde Roger nee) en, jawel, niet echt heel trots op haar land. En die deed alsof ze Europe en Poland (waarhaar vader vandaan kwam) kende.

Japan
De eerste Japanse eethuiseigenaar op zondagmiddag aan wie ik mijn Japanse zinnetje 'Het was heel lekker' opzei - de eerste die ik typische rituelen (groetcerermonie alvorens aan het werk te gaan) zag uitvoeren.
De Japanse mevrouw in de trein naar Nara - in traditionele kledij - die zomaar spontaan met mij sprak - in keurige Engelse zinnetjes, helaas wat beperkt. Vooral het spontane was zeer leuk ! En haar kleren zeer mooi, vooral de stof zelf. Ze ging in een stzadje voor Nara een cursus theeceremonie volgen.
De Japanse jongen - een jaar of 24 - die voor de lol op een woensdagavond in een koffietent zat te lezen. Die popelde om met een buitenlandse te spreken en die bij ieder bezocht land een gegrinnik + uitroep uitstootte. Leuke afsluiter in Kyoto.

Hong Kong
Eigenlijk niet iemand speciaal - wel alle gekke mensen met een rode kerstmuts die om de haverklap Merry Xmas uitriepen.
Of toch wel ... de Chinees die met mij 10' omliep omdat ik de verkerde vbvus naar de tempel had genomen.
De Britse professor die in Washington een semester over de ManBookerPrize doceerde en die toch wel wat wetenswaardigheidjes vertelde ... De Britse eigenaresse van de boekenwinkel die oh zo very Britisch was, zo midden in een Aziatisch land.

Thailand
De meneer in Chiang Mai aan wie ik vroeg of het een Japann er was en die een Chinees bleek ... die me raad gaf over goed Thais eten, en op een onbehoorlijke manier zijn eten opschrokte en zijn vrouw gewoon stil liet toekijken.
De Belg die maar bleef relativeren
De Belg met wie ik vaak aan de telefoon sprak maar nooit gezien heb - zijn vrouw wel tijdens de tocht met hun orgnanisatie

(...)

After reflections I

(process in wording)

"Al dat vliegen ? Ben je niet verschrikkelijk moe ? "

Alles hangt af van de manier waarop !

Gouden regel : zorg dat je de vlucht uitgerust en opgewekt begint. Maak er een heuse uitstap van !

Op het vliegveld
1. Wees goed op tijd (lange vluchten 3 uur), niet alleen omdat dat vaak verplicht is, maar vooral omdat je dan ook tijdens het spitsuur ontspannen op het vliegveld aankomt en niet panikeert bij plots lange wachtrijen (dat kunnen er heel wat zijn : check-in, betaling uitreistax, customers, immigratiedienst, bus naar gate of andere terminal, (vaak tweede) controle voor gate, ...).

2. Wees goed op tijd als je een goede seat wilt. Voor korte vluchten (max. een uur) is een window seat ideaal als je een mooi uitzicht kunt verwachten (staat vaak in reisgids vermeld).
Anders ga ik toch voor een aisle seat of een emergency exit seat. Vraag het specifiek aan de check-in, voordat de persoon in kwestie je boarding pass klaarmaakt. Ga op je tenen staan en zeg dat je lange benen hebt en dat je er al veel vluchten hebt opzitten. Een smile helpt zoals altijd. Ik heb 17 vluchten lang vliegtuigcomfortabel gezeten.

3. Reisgidsen : neem de bladzijden over de luchthaven (vertrek en bestemming) een keer door alvorens op de luchthaven van vertrek aan te komen : zo heb je alle nuttige info over reistijd naar het vliegveld, uitzicht bij opstijgen/landen, te betalen taxen, ...

4. Vraag-vraag-vraag ! Niet is zo vervelend enkel een snack te krijgen als je een heel (lucht)diner verwacht. Als je je aspirientje tegen tromboses vergeten bent, vraag je er gewoon een aan de steward(ess). Laat gerust je veldfles met water vullen als je naar een warm land vliegt en nog lang niet op je bestemming bent.

5. Geniet van de luchthaven : verken alles, eerst het publieke gebied en daarna het 'behind-customers' deel. Informeer goed wat zich daar bevindt : zijn er winkels, kun je daar iets eten/drinken, is er internet, ... ? Idem dito voor bij de gates : vaak is er een controleruimte voor de gates, zodat je hangt als je daar te vroeg naar binnen gaat.

6. Gebruik je wachttijd om iets met je fototoestel te doen : informeer wel goed wat kan en niet - dat is overal anders. Foto's op het vliegveld - opstijgplaats bedoel ik dan - zelf zijn meestal verboden. Foto's van reizigers (dus bv. geen douanebeamten of zo) kunnen ook. Leuk idee voor een special. Let op de architectuur, kijk naar boven, fotografeer reclamepanelen, departure-aankondigingen en zo meer.

7. Stop zo weinig mogelijk in je handbagage : anders loop je met al die kilo's te sjouwen. Zorg wel dat je gewone bagage niet teveel weegt (bij mij mocht het niet meer dan 20 kg zijn) en stop eventueel je zware dingen (bv. boeken) dan in je handbage. Maak je vooral geen zorgen of je bagage al dan niet meevliegt : je hebt daar geen controle over en moet gewoon het beste hopen. Zorg wel dat je verzekerd bent. Bij mij is het 17 keer goed gegaan !

8. Bewaar je tickets, boardingpasses, paspoort, ... altijd op dezelfde plek in je money belt : voorkomt onnodig zoeken. En na een paar vluchten weet je meestal wat je waar moet laten zien. Gooi niets weg van wat je krijgt !

9. Koop een extra beschermingshoes voor je rugzak (ronde de 25 euro - in de kampeerwinkel): er wordt nogal mee gegooid. Ik gebruik al een paar jaar een soort van zak die ik kan dichtritsen. Aan de rits hang ik dan nog een klein hangslotje (eerder voor het idee - dat geef ik toe).


Het vliegtuig

- neem altijd twee boeken mee in je handbagage : 1 (non-fiction) over je bestemming en 1 fiction, bij voorkeur een boek dat je thuis/op je vorige bestemming al begonnen bent, zodat je zeker weet dat het een pageturner is.

... wordt vervolgd ....

Welcome home

En zo (be)land ik op 2 januari om 5.45 u in Frankfurt, en vlieg ik om 6.50 u door naar Brussel, hooguit 45 minuten, een niemendalletje dus. Tussen paspoortencontrole en douane belt Bart dat hij er is.

Een vrouwelijke douanebeamte snauwt me af als ik nietsvermoedend door 'EC' (after all, I am European) ipv 'Other countries' ("U komt uit Thailand, mevrouw !") loop.

Weer terug : wat plots en abrupt, een dag eerder, maar bij nader inzien ook leuk. Later op de dag hoor ik van de dag van nationale rouw in Finland. Ik zie de hele dag volop nieuws over de ramp en alle hulpverlening uit het westen en hoop in stilte dat Afrika niet in de vergeethoek raakt.

Mijn hoofd tolt, back to western life ... welcome home !

Bijna afgelopen

Gek gevoel vanochtend - werd al om 8.00 u wakker - heb toen even (duur) naar Kalmthout gebeld, omdat ik dacht dat het daar pas 1.00 u was - het was dus al bijna 2.00 u, maar ik had Ellen en Bea even aan de lijn. Zij blijkbaar klaarwakker, ik nog zeer slaperig. Draaide trouwens eerst verkeerd, heb, geloof ik, Spanje aan de lijn gehad - een man vroeg in het Spaans mijn naam - dacht dat het een grapje van Bart was.

Ontspannen gebadderd, tv gekeken (geen goed idee op de eerste ochtend van het jaar met al dat onmenselijke nieuws) en ontbeten - niet echt hongerig, maar toch vooruitziend ...
Eerst mijn boek uitgelezen, kwestie om op het vliegveld aan mij Tolkienbiografie te beginnen, en dan naar de bekende zondagmarkt. Niet met de boot, of een blauwrode of geelgroene taxi, maar wel met de subway : hypermodern, lekker snel, en twee keer zo duur als de boot. Voor toeristen geen probleem, maar voor de mensen hier wel. Ik heb er geen idee van wat men verdient, maar als de Peru-situatie ken, en hier zie met hoeveel medewerkers hier nutteloos in een staatsmuseum rondlummelen, raad ik het wel. Zeer weinig.

De markt is inderdaad zeer groot, eigenlijk heb ik daar niet veel zin meer in. Ik heb er al heel wat gezien, maar heb nog wat baths, en wil even kijken naar kussenslopen. Uiteindelijk koop ik wat cadeautjes en twee kussenslopen (mijn formaat 50 cm op 50 cm voor op mijn bank is haast nergens te vinden, en ik heb al die kussens nu al thuis liggen) en, raar maar waar, een rok en twee bloesjes. Het laatste waar ik eigenljik zin in heb, is passen : ik doe dat sowieso enkel als het niet druk is, en nu is het superdruk, en is het ook zeer omslachtig om me uit te kleden (moneybelt, rugzakje, ...). Maar mijn moeite (tenslotte maar in één winkeltje) werpt zijn of misschien haar vruchten af : het is geen geld, zo'n 75 euro voor drie dingen van zijde - ik hoop dat ik het nu ook dragen zal ... als iemand een feest wil organiseren : eerder tegen de zomer graag ;))

Geld op (misschien vrouwelijk economisch : ik moet eerst naar een ATM om te kunnen betalen - zoveel heb ik nu ook weer niet over) en opgelucht naar de subway. In het hotel gepakt - schat dat er niet meer dan 20 kg in mijn rugzak zit, met als gevolg een wat zwaar handbagagerugzakje met alle boeken die ik nog bezit, en mijn slaapzak (wat later in eerste instantie geen gek idee blijkt). Alles aan de hotelreceptie afgehandeld. Ik heb gezegd dat ik de telefoonrekening te hoog vind, niet mijn gesprek met Belgie (en Spanje dus), maar wel de binnenlandse gesprekken. Ze schrappen zonder dralen alle gesprekken van minder dan vijftien seconden. Zeer netjes, vind ik. Moest trouwens pas om 18.00 u uitchecken, en daarvoor niets betalen. Ook zeer netjes (dacht dat ik daar 600 bath voor moest betalen).
Ik stel een Japanner voor de taxi te 'sharen', en binnen het halfuur zijn we er (en de Japanner shares voor ons beiden samen). De chauffeur rijdt te hard voor mij om de vliegtuigmaatschappijenbordjes te kunnen lezen, zodat ik verkeerd in terminal 1 beland, naar terminal 2 wandel (zelfde gebouw) en meteen incheck. Eerst toch nog even rugzak induiken : ben mijn disprillen vergeten - neem er op lange vluchten een tegen trombose en zo. Mijn rugzak weegt precies 20 kg, in Finland mag daar dus niets meer bij ...
Tijdens de incheck krijg ik nieuws heet van de naald - slecht nieuws : ons vliegtuig komt uit HK en is daar nog niet vertrokken door een technisch probleem ... op mijn incheckkaart komt er meteen een vermelding voor gratis snack en soft drink - het ziet ernaar uit dat het een lange eerste-januarinacht wordt ...

Inderdaad, maar anders dan verwacht : na een uurtje internetten ga ik dan toch nog eens brutaal (er staat een lange rij incheckers en ik laat die letterlijk links liggen) bij de incheckbalie informeren. Ons vliegtuig is ondertussen helemaal gecanceld en we mogen naar een hotel gaan. Klinkt goed, maar ik zie mezelf (met die enorme mensenmassa om me hen - het wordt hier steeds drukker en drukker) al een paar dagen extra in Bangkok doorbrengen, en ik vraag of er geen andere vlucht naar Europa is). Wat telefoontjes heen en weer; ondertussen zijn twee Duisters mij achternagekomen en ze mengen zich in de 'onderhandelingen'. We kunnen met z'n drieën nog mee met Lufthansa naar Frankfurt (ik herinner me dat de Nederlandse fietsers die vlucht ook zouden hebben) die over 45' vertrekt. Op naar de Lufthansabalie, natuurlijk helemaal aan de andere kant, die ons nog twee keer van hen naar FinnAir stuurt (= samen min. 1,5 km). Rennen, rennen iedere keer, met slaapzak en zware handbagage - verdorie, al die boeken toch) en ja, we staan even later hijgend bij de douane, en nog even later hijgend bij de handbagagecontrole. 'Ja, hallo fietsers, nu zijn alle vrije plaatsen zeker op', meld ik de Fietsende Hollanders, nog steeds nahijgend ...
Net voor middernacht stuur ik, al in het vliegtuig en na akkoord van de steward, een sms-je naar Bart, dat ik een andere vlucht heb.

Ayutallah

Vandaag ga ik een dagje weg ut Bangkok, dat trouwens helemaal niet zo smoggerig is als verwacht. Het hotel ligt wel buiten het drukke centrum, maar nog steeds in de stad - Bangkok is ontzettend groot, vergeleken met de andere steden waar ik al geweest ben (en dat zijn er ondertussen heel wat).
Om halfnegen, terwijl ik rustig geniet van het ontbijtbuffet - men heeft zojuist een kleurrijk omeletje voor mij gemaakt - , zie ik een hotelmedewerker met een bordje met mijn naam - oeps, mijn chauffeur is er al ! Hij moet maar even moet wachten, de afspraak was pas om 9.00 u en mijn omelet is nog niet op ...

Eenmaal op weg (ik heb hem toch nog even meegenomen naar het reisbureau, maar Alain was er nog niet, zodat iemand anders hem heeft uitgelegd waar hij naartoe moet) blijkt het wel niet Prahit te zijn, de eerlijke vriend van Alain, maar een vriend van Prahit, dus we zien wel. Een ding is zeker, hij spreekt totaal geen Engels, dus de conversatie blijft alweer beperkt tot wat aahs en oohs, vooral als we binnen het kwartier drie keer langs een aanrijding komen. Ik maan hem een paar keer aan om wat langzamer te rijden - tijd zat (denk ik).

Blijkbaar is mijn chauffeur nog niet vaak in Ayutalla geweest - mijn Lonely Planet brengt soelaas, ik heb een lijstje van de tempels en ruïnes die belangrijk zijn (de Thaise naam staat er gelukkig naast, ik begin al die krullen ook mee op de straatborden te ontcijferen), en de chauffeur streept telkens door waar we al geweest zijn. Het zijn er heel wat, sommige uitermate fotogeniek, en overal massa's Thais die met volle overgave bidden, gaven doen, ... het is een speciale dag, er worden monnikenkleren naar de boeddha gegooid, ... Overal is het verschrikkelijk druk !

Een gouden tip voor toeristen : zorg in Thailand steeds dat je sandalen of schoenen draagt die makkelijk aan- en uitgaan ... ik heb de mijne vandaag wel 30 keer opnieuw aangedaan !

Ayutallah is de oude hoofdstad van Thailand, toch wel een verademing, zonder hoogbouw en aan een paar rivieren. Zeer mooie ruïnes met kapotte boeddha's - ook warm, vooral vanaf een uur of twaalf is het moeilijk foto's maken - de zon is haast overal. Overal ook stalletjes en kraampjes met eten - ik heb na mijn grote ontbijt niet veel honger, wat maar goed is, want het ziet er niet overal even smakelijk uit. In stilte verheug ik me op het nieuwjaarsbuffet die avond waar ik me voor heb ingeschreven.
Gelukkig staat de chauffeur er iedere keer als ik terugkom - Thais schijnen nogal eerlijk te zijn. Ik heb trouwens nog niet betaald. De eerste keren zeg ik steeds hoe lang ik wegblijf, maar ik merk dat hij dat niet snapt, zodat ik dat op den duur achterwege laat. Ik breng wel af en toe een flesje drinken voor hem mee, iets eten wil hij niet (meer, denk ik).

We gaan ook naar de zomerresidentie van de koning in Bang Pi. Dat ligt op de terugweg naar Bangkok. Kledingcontrole bij de ingang : ik heb een mouwloos hemdje aan, met een broek tot op de enkels. Mijn schouders moeten bedekt - ik heb enkel mijn t-shirt met lange mouwen bij me, dat ik steeds om mijn middel bint zodat mijn fototoestel goed vasthangt, en doe noodgedwongen dat aan (een heerlijk thermisch t-shirt, initieel bedoeld voor Peru, Japan en Finland !). Over mijn schouders hangen is niet genoeg.
Dus loop ik even later te puffen, maar omdat Thais nogal op netheid en regels gesteld zijn (de enige mensen in Chaing Mai die er soms in vieze kleren bijliepen, waren de toeristen !), hou ik alles maar aan, en denk ik dat het in Finland kouder zal zijn ... Je moet het hier niet met de overheid aan de stok krijgen ...
Op de koop toe moet ik over mijn broek nog eens, als ik de residentie van de koning binnenga, een grote sjaal als rok aan. Helemaal ingepakt ... soms wel wat te veel van het goede.
Eerlijk is eerlijk, die koningen in Thailand wisten van wanten, met hun vele vrouwen en toch wel mooie woningen, dus mijn moeite is de moeite waard. Dit domein is voor mij wat te toeristisch uitgebaat, wat te kunstmatig, maar wat er staat, is zeer mooi !

Terug bij de auto is de chauffeur in paniek, we zitten over het tijdschema - ik dacht dat we uiterlijk rond 17.00 u in Bangkok moeten terug zijn, maar dat is een uur te laat. We laten het Arts and Crafts center dan maar vallen, ik krijg Prahit aan de lijn die onverstaanbare dingen zegt, en later ook Alain, die zegt dat ik even 300 bath meer moet betalen, die zal hij mij wel terugbetalen. Aldus geschiedt. Afspraken zijn niet heel goed gemaakt. Alain wil die Prahit blijbaar te vriend houden, dus no problem voor mij. Wel een probleem is dat de chauffeur er een rotvaart achter zet : we rjden 140 km per uur over een smalle snelweg (die we nu opeens wel kunnen gebruiken - we zijn dus in een mum van tijd weer in Bangkok terug), zodat ik hem alweer aanmaan om langzamer te rijden - het zou dom zijn als er daardoor iets gebeurt.

In het hotel ga ik even bij het zwembad kijken : daar zitten inderdaad mensen, maar het water is heel koud. Op het zonnenteras (bij het zwembad is er geen zon) liggen ook een boel mensen na te bakken (vanaf vier uur wordt de zon hier heel zacht, rond 18.00 u is hij helemaal weg). Ik ga even internetten (vlakbij het hotel, waar een uur evenveel kost als 10 minuten in het hotel) en badderen, en om een uur of halfnegen ga ik naar het nieuwjaarsbuffet. Wel wat gek, zo alleen, op een gewone avond is dat anders. Ik neem mijn boek mee en zit rustig te lezen, terwijl ik allerlei dingen proef. Buffet is lekker, er is veel keuze. Ik probeer alles, van de oesters via de sushis naar de curry's en de desserts. Er is een prijsvraag, op de tafel liggen wat toeters en bellen, die bijna niemand gebruikt. Er zjn Thaise danseressen, die zich met heel wat gasten laten fotograferen.
Het boek lukt niet meer in 2004 : tijdens het dessert raak ik aan de praat met Colette en Joe uit Liverpool, en we blijven tot een uur of twee in de bar zitten waar Joe op gin tonics trakteert, totdat ik bijna omval (van moeheid) .
Middernacht gaat met uitroepen gepaard, ze komen ons zeggen wat we moeten roepen. Een deel van het publiek doet mee, maar niet iedereen is superuitbundig ... Het is wel eens leuk om te zien, maar normaal is het iets spannender en duurt het langer voordat het twaalf uur is, vind ik. Danzij Colette en Joe is het toch gezellig, maar zeker niet een van de vele hoogtepunten van mijn reis.